Kotlety na klarowanym maśle

Ale do rzeczy. Kotlety czule biorę w dłonie i dokładnie myje pod bieżącą wodą. Piszę o tym, bo znam przypadki nie mycia mięsa. Zbrodnia! Nie mam higienicznego zaufania za grosz, ani do rzeźnika, a ni do pani w masarni. Mięso kroję na pożądanej grubości porcje kotletowe. Lubimy cienkie, więc centymetrowe są w sam raz. Obijam z obydwu stron tłuczkiem. Żeby tłuczone mięso nie zdobiło mi płytek, blatu ani podłogi, na kotlet przykładam woreczek, to działa. Kotlety solę i pieprzę. Do miski wsypuję bułkę tartą, w drugiej rozbijam jaja, trzepaczką je tarmoszę aż stają się jednolitą, gotową do „malowania” mazią. Zwolennikom czosnkowych wariacji rekomenduję zgnieść kilka ząbków i wetrzeć w każdą sztukę mięsa, przed panierowaniem, efekt piorunujący. Panierowanie jest szybkie i banalne, pod warunkiem, że mamy w domu olej do smażenia, ja ostatnio, musiałam klarować masło. Robiłam to pierwszy raz, nic skomplikowanego. Kostkę masła wrzucam do rondla, stawiam na gazie, topię. Z powierzchni zbieram wytrącone białko. Kiedy masło zmienia sie w  żółty  jednolity płyn, można uznać, że się sklarowało. Pojedyncze kłaczki białka, te, których nie uda się zebrać, opadną na dno. Odlewam klarowną ciecz, która posiada właściwości oleju, można smażyć. Ten incydent zdecydowanie wydłużył czas przygotowań, ale taki smak kotletów czułam po raz pierwszy, klarowane masło górą. Siup w jaja, siup w bułkę tartą, siup na patelnię i smażymy do zezłocenia się bułki. Kotlety przekładam widelcem, bo nie znoszę domywania rąk z bułki i jaj- mozolna robota.

Pamiętam pewien nalot znajomych. Zjedli po 3 sztuki naszego obiadu NA ZAŚ. Wniosek? Świeżo upieczone kotlety chować przed znajomymi.